oude gewoontes en naïviteit

Mijn lief had een feestje. En ik lag lekker ouderwets op de bank te genieten van het alleen zijn. Toen hij thuis kwam gingen we samen laat naar bed. Mijn lief zette de wekker en we probeerde te bedenken hoe laat we op moesten staan om onze zondagplanning uit te kunnen voeren. Zo laat op... Zo laat koffie... Zo laat de deur uit... De wekker gezet. Om de volgende ochtend door onze Gijs -ver voor de wekker- wakker gemaakt te worden. Wat zijn wij naief...

mirror monday -or wednesday-

 

Dat vind ik dan zo stom van mezelf... zij doet het al 52 weken. Hele pittige, zware, verdrietige, moeilijke maar ook hele mooie weken. En ik spreek met haar af het 1 maandag te doen... en ik vergeet het...

Ik ken haar niet, ik lees haar blog. Niet dagelijks want ik word meestal erg verdrietig van wat ze schrijft. Verdrietig vanwege haar leed, haar pijn, maar ook ontroert door haar mooie woorden, haar kracht.

Volgens mij raakt haar leed mij zo omdat zomaar iedereen dit kan overkomen. Haar verhaal had ook mijn verhaal kunnen zijn. Of dat van mijn vriendinnen. Daar voel ik me verschrikkelijk kwetsbaar door. 

Dus lees ik mee, leef ik mee en probeer ik een klein beetje te helpen door een donatie.

* Het toppunt van recyclen: Gijs duwt zijn kinderstoel aan de kant om de gister afgekeurde en uitgespuugde sperziebonen op te eten.

* Een fijne Moederdag: Samen zelfgebakken croissantjes eten en een prachtige kledinghanger krijgen. En dan ook nog een heerlijke zonnetje dat schijnt dus zomerbloemenpluktuin here we come!

* Mijn praktijktoets afgerond: Eng hoor, een gesprek van jezelf door 6 man laten bekijken... Maar het is gelukt! Weer een dikke vette streep op het to-do-studie lijstje.

* Altijd fijn: onverwachtse vrijmiborrels, sushi eten met zwangere W. en mannetjes, super snel Drents bezoek met heerlijke kereltjes en huizenruilplannen. Het weekend is goed!

zooooo....

Ik voel me door de mangel gehaald. Uitgeput. Total loss.
Het waren een paar heerlijke heftige dagen; Gijs zijn verjaardag vieren met schoonfamilie, Overgroot Oma, op de crèche en met vrienden inclusief hun 9 kinderen. Vervolgens de markt op met koninginnenacht, iets te laat thuis, de Koninginnedag struinen, bandje luisteren, kleedje hangen in het park, verbrand, moe en voldaan laat naar huis. En dan moet de werkweek nog beginnen... Pfjew...
Op mijn -normaal vrije maar ik ga eens extra werken- woensdag bedenk ik me dat ik kapot ben. En gelukkig.
En wat een mazzel; er komen weer heerlijke dagen aan; beachtraining, 5 mei rommelmarkt, ballorig. En oja, daarna weer een nieuwe werkweek...
Ik heb behoefte aan 4 maanden vrij ofzo. Dan toch maar weer zwanger worden?!?!

vorig jaar

Precies een jaar geleden schreef ik over "Bertje". Over het feit dat ik nog niet aan het wachten was, maar me wel steeds meer ging realiseren dat "hij er toch eens uit moest". Dat mijn lief er van overtuigd was dat hij de dag daarna zou komen, maar dat ik nog niks voelde...
En die nacht, of eigenlijk smorgens vroeg, voelde ik wat. En na een lange dag van rugweeen, puffen, roepen dat het pijn deed, een bizarre rit naar het ziekenhuis, een knip en een pomp was daar onze Gijs. Nog net op de dag dat mijn lief had voorspeld.

Morgen was mijn bevallingsdag.
Morgen is Gijs zijn verjaardag.
Morgen -een jaar geleden- is de dag dat ik mama werd...
Mama... voor de rest van mijn leven!

boos

Soms kan ik me zo boos maken. Ik heb een auto. En een bijbehorende autoverzekering. Al zeven jaar. En ik betaal elke maand braaf een hoop centjes aan premie. Nooit gedoe. Nooit gezeur.
En ik woon in de grote stad, dus ik betaal maandelijks extra centjes omdat ik risicogroep ben. En dat klopt, want er is al driemaal in mijn auto ingebroken. Dat koste de verzekering drie keer een nieuwe ruit. En naast een aantal keer een sterretje in mijn ruit (die ik natuurlijk meteen laat maken zoals het mannetje van de reclame mij adviseert) heb ik ook een keer een hele grote barst in mijn vooruit gehad door een grote steen van een vrachtwagen. Koste de verzekering een nieuwe vooruit.
Valt best mij, mijn schadedossier, zou je zo zeggen...
Maar toen reed de achterbuurman een fikse deuk in mijn achterklep. En vulde wij samen de papieren in. Het was de schuld van de achterbuurman, zijn verzekering moet de centjes betalen. Maar opeens kreeg ik een dreigbrief op de mat. Dat ik wel erg veel schadezaken had. Dat ik boven het gemiddelde zat. En dat zij het recht hadden mijn verzekering op te zeggen. Dat ze nu nog geen gebruik van dat recht wilden maken, maar dat ze me wel waarschuwde minder schade te veroorzaken...
En daar kan ik dan zoooo boos om worden. Ik heb helemaal geen schade veroorzaakt, steentjes, inbrekers en buurmannen! En toen ik telefonisch verhaal ging maken deed die meneer het af met "dat is een standaard brief mevrouw", "voor wat ruitschade zullen wij de verzekering niet beëindigen". Maar jullie schrijven het wel... Jullie mogen mooi mijn deuk met mijn buurman nog even regelen, en dan ben ik weg! Pfff, beetje dreigen...

vandaag een jaar geleden

Vandaag een jaar geleden was -volgens de verloskundige- Gijs zijn verjaardag gepland. Gelukkig hadden wij drieën toen al duidelijke afspraken waar iedereen zich aan hield. En zo werd Gijs uiteindelijk 6 dagen later geboren, op zijn verjaardag.
Een jaar geleden liep ik rond met een hele dikke buik. Als ik de foto's terug zie zie ik nu pas hoe dik mijn buik was. Echt enorm. En in mijn buik zat Gijs. Met gemengde gevoelens kijk ik terug. Een jaar geleden was ik nog zwanger en wat genoot ik daarvan. Ik voelde me goed. Ik kon de wereld aan. Ik genoot van de draaiende en schoppende baby in mijn buik, ik genoot van mijn lief, ik genoot van het werk dat we in ons huis verzette vanwege mijn enorme nesteldrang. En tegelijkertijd was ik benieuwd. Benieuwd naar mijn zoon. Onze zoon. Die de wereld mooier maakte.
Een jaar geleden was ik nog niet bevallen. Sterker nog, ik was amper met bevallen bezig. Ik had namelijk die dag nog les. En er moesten nog een aantal klussen in huis gedaan worden. Ik wilde Gijs zijn kamer nog verven, de deur moest nog ingekort worden.
Een jaar geleden was ik nog niet moeder, een volledig nieuwe, onbekende identiteit die ik alleen kende vanuit het voorbeeld van mijn moeder. Ik was ook nog geen ouders met mijn lief. Ik was zwanger. 
Gek zo'n uitgerekende datum. Toen leefde ik er naar toe, was het een hele belangrijke dag, zou hij of zou hij niet. Nu is het 6 dagen voordat Gijs jarig is, maar toch denk ik even terug...

blijven doen wat je leuk vindt!

Dat mijn lief een hobby heeft is jullie vast niet ontgaan. Dat die hobby goed bij de mijne aansluit ook niet. En dat onze Gijs nu al profijt heeft van onze hobby's is ook al op dit blog verschenen (in veel nieuw speelgoed op rommelmarkten gestruind).
Vandaag was een memorabele dag wat betreft hobby's, wat betreft "blijven doen wat je leuk vindt ook nu je een kind hebt", wat betreft opvoeding en beïnvloeding van interesses en wat betreft herinneringen. Vandaag was de mega grote platenbeurs waar lief drie dagen lang (ja, ja drie hele dagen) zijn platen verkoopt en er weer een heleboel bij koopt (wat weer een ander blogje waard is...).
En ik vind dat leuk. Ik kan het ook niet zo goed uitleggen, maar ik vind het leuk om dagen in een muffe, koude, stinkende, donkere, ongezellige jaarbeurs rond te hangen. Tussen muziekfreaks van over de hele wereld die eindeloos tussen platen in bakken doorstruinen. Ik vind het leuk om mensen te kijken, om kassajuffrouw te spelen terwijl mijn lief de beurs doorskate op zoek naar zijn favoriete platen, om een broodje kroket te eten, om niet te weten wat voor weer het buiten is en om heel de dag daar met mijn lief te hangen en te zijn.
Vorige jaar was ik er drie dagen, hoog hoog hoog zwanger, hing ik achter de kraam en wachtte ik op de komst van onze Gijs. En dit weekend kon ik vrijdag niet (ik moest naar school), kon ik zaterdag niet (ik had een wedstrijd) en gingen we het zondag "proberen". Want tja, kan dat nog wel, een hele dag beurs hangen, met een kind. Vindt hij het wel leuk, gaat hij wel slapen, gaat hij niet de hele tijd huilen...
Nou, hij vond het ge-wel-dig!
Hij stond als een echte marktkoopman achter de kraam, prees zijn waar met passie aan, kroop wat rond maar keurig op het kleedje, kreeg steeds meer voorkeur voor bepaalde muziekstijlen, ging dik drie uur slapen in zijn wagen, at zijn fruit en brood alsof hij het dagelijks op de kraam at en charmeerde de hele boel bij elkaar. Wat ben ik trots. Wat ben ik blij. Wat hebben wij -als gezin- een fijne dag gehad. Je kan heus nog wel de dingen doen die je altijd deed met een kind. Gewoon doen!

Rommelmarkt

Vanmorgen ging ik met vriendin W en de mannetjes in de vroege ochtend naar de rommelmarkt. Alhoewel... Vroeg... Lief was al een uur eerder vertrokken... Maar goed, ik vond het nog steeds vroeg. Wat hou ik er toch van, een beetje struinen op zo'n markt. Beetje mensen kijken en dan tussendoor nog wat juweeltjes op de kop tikken. Vooral struinen met een missie (een tractor voor daaf en iets met wielen voor vriendje luc) vind ik heerlijk. De score van vandaag was best; speelgoed (zowel de tractor als iets met wielen), nostalgie campeerbekers en -hoe kan het ook anders met pasen- eierdoppen. Deze ochtend was paasbest!

de boodschappentest

Ziek zijn vind ik zo naar. Ik vind het niet vervelend om zo'n dagje "niet zo lekker te zijn", soort van spijbeldagje. Maar echt ziek is naar. En ik was echt ziek. Een fikse keelontsteking. Dat deed pijn, ik kon niet slikken, had oorpijn en kon slecht praten. Maar die koorts... en dat zweten... en die kou in je hele lichaam. Bah, wat vond ik mezelf zielig!
En dan meteen het volgende ingewikkelde punt. Want wanneer ben je beter? Wanneer kan je weer aan de slag? Maar gelukkig is er de boodschappentest! Als het me lukt om zonder zweten, zonder het gevoel te hebben elk moment tegen de vlakte te kunnen gaan en zonder uren nodig te hebben om bij te komen, boodschappen te doen... dan ben ik beter. 
Woensdag bracht ik pakketjes weg in de stad. Ik was bang dat Gijs en ik met fiets en al om zouden vallen en daarna hebben we samen tweeënhalf uur geslapen om bij te komen. Donderdag deed ik een kopje koffie met vriendin N en Mees en haalde ik nieuwe luiers; ik was total loss. En vrijdag presenteerde ik een belangrijke casus op de opleiding... en dacht ik aan het eind van de dag, nou het gaat eigenlijk wel... maar vandaag... Pfjew... ik denk dat mijn lief vandaag de boodschappen maar mag doen.

opleiding

Het was precies een jaar geleden dat ik aan de opleiding. Na jarenlang solliciteren, afgewezen worden, lobby's van bazen, nog weer een keer solliciteren was ik aangenomen. Mijn eerste lesdag weet ik nog goed. Acht maanden zwanger, non stop overvallen door opvliegers leerde ik mijn klas kennen. Een klas uitverkorenen. Wij mochten de opleiding in, we zouden twee loodzware maar leerzame jaren gaan ervaren, lief en leed met elkaar delen, elke week intellectueel uitgedaagd worden. Maar ik ging eerst nog even bevallen. Twee weken daarna zat ik alweer in de les. De opleiding hoort zwaar te zijn, rond december waren er een aantal mensen uitgevallen; burn out, problemen met collega's. Het werd zwaar. Ik sta er ambivalent in. Soms is het even druk en misschien een beetje zwaar. Maar meestal heb ik het gevoel er met twee vingers in mijn neus door te komen. Of wil ik dat zo graag voelen en zeggen omdat iedereen vindt dat het zwaar moet zijn. Dat ik nu al twee weken elk vrij uurtje achter verslagen en opdrachten zit, al mijn afspraken afzeg en savonds wakker lig omdat ik lig te piekeren vergeten we voor het gemak maar even...
En toen kreeg ik gister post. Anonieme post:

YEEEEEEEEEAAAAAHHHHH Ik ben halverwege!

looking good

In een pak van papa wat Oma bewaard had

10 maanden; lekker de boel overhoop halen

Lekkere pyama billen!

Stoere vent!

In een trui van papa vroeger

soms snap ik er helemaal niks van...

Dat de eerste weken een soort van zeer moeilijk versie van "het grote wat wil mijn baby raad spel" zijn had ik ondertussen geleerd. Maar ik dacht dat ik Gijs steeds beter ging begrijpen. Maar helaas. Ik snap er soms helemaal niks van. De ene keer eet hij zonder problemen, met bijbehorende geniet geluidjes, zijn hele bordje wortelstoemp op. De dag daarna keert hij bij elke hap (van dezelfde stoemp) zijn hoofd en trekt hij een gezicht alsof ik hem het meest vieze voorschotel wat je maar kan bedenken. De ene dag zit hij keurig in een slaapritme zoals de juf van de creche dat graag wil, maar de andere dag is er geen ritme te vinden. Nu sliep Gijs al twee nachten van half acht tot half acht. Heerlijk! Geen papfles, geen nachtelijke avonturen, eindelijk eens lekker slapen voor de papa en mama. Tot gister avond. Half elf... Je leest het goed... Half elf. 22.30...

                                           Mama aan de studie en Gijs kijkt Teletubbies...

overgroot oma

Vandaag ging ik op bezoek bij mijn Oma. Nou vond ze dat altijd al heel fijn maar sinds Gijs er is zijn mijn bezoekjes een feestje. Ze kan intens genieten van onze kleine kerel. Hij moet meteen op schoot (ookal vindt Gijs dat niet altijd meteen even leuk), ze schudt hem heen en weer, ze kiert met hem en heeft alleen nog maar oog voor Gijs. Een genot om naar te kijken; mijn Oma van 87 jaar met mijn Gijs op schoot, zijn kleine handjes in haar gerimpelde oude handen, zijn handjes op de gouden knopen van haar vest en haar kraaienpootjes van geluk. Nou baalt mijn Oma dat ze niet meer zelf kan lopen, durfde ze hem eerst zelf niet op te tillen en zegt ze met regelmaat dat ze het zo jammer vindt dat ze niet op kan passen. Tot vandaag... Ze kon heus nog wel oppassen, mijn nichtje van 10 was er ook en die kon Gijs wel tillen, ze wist heus nog wel hoe dat verschonen moest dus ik kon echt wel naar die afspraak zonder Gijs... En zo geschiedde...

Na een paar uur kwam ik terug en trof een dolle boel aan. Gijs had rode konen van plezier, net zoals mijn nichtje en mijn Oma. Het hele huis stond op zijn kop, Gijs kroop rond alsof hij niet anders gewent was en mijn Oma verkondigde dat hij heus ook wel eens een nachtje kon blijven logeren. Wat een genot. Mijn Oma en haar achterkleinzoon.

ps. en dan heb ik het nog niet eens gehad over hoeveel bewoners van het 'huis' haar (achter)kleinzoon zijn komen bewonderen...

                                                                     November 2011

looking good!

Naast zelf schrijven vind ik het heerlijk om andere bloggers te lezen. Een blog waar ik elke keer weer blij van word is zilverblauw. Naast dat ze leuke stukjes schrijft en op een fijne manier mee laat lezen in haar leven plaatst ze heerlijke foto's. Ik raak geïnspireerd van de foto's van haar huis en word blij van de foto's van haar kinderen. Ze stimuleert me om vrolijk en dankbaar naar het leven te kijken en van elke dag te genieten. Daarnaast maak ik door haar blog plannen. Al blijft het helaas vaak bij alleen goede voornemens... Behalve nu! Geniet van onze heerlijke Gijs en heerlijke, vrolijke, blije kleding! Hij is om op te eten, om te knuffelen, om van te genieten zo lief! Een terugblik op 'hoe goed Gijs eruit ziet' de afgelopen 9 maanden.

 Gijs in geboortepak, 1 maand oud

2 maanden oud

2,5 maanden

3 maanden oud

 Gijs in 'bertje' pyama, 4 maanden

een half jaar

 Ik hou van kniekousen! 6,5 maanden

7 maanden

7 maanden

8 maanden

9 maanden

9 maanden

Te snel voor de camera...