kort haar

Iedereen weet dat vrouwen die mama worden hun haar kort knippen.  Dat is zo'n gruwel gedachten van mannen,  dat vrouwen al hun vrouwelijkheid verliezen als ze moeder worden. Nou zie ik op sommige punten echt wel wat die mannen bedoelen... maar dat haren kort knippen...

Ik heb al jaren niet zo'n lange coupe als nu. Volgens mij is mijn haar alleen maar langer geworden sinds Gijs is geboren.  Maar als ik naar mijn vriendinnen kijk (in vier jaar zijn we met zijn zevenen veertien keer mama geworden) zijn daar ook overwegend lange kapsels.  En dat terwijl de meeste van mijn vriendinnen in het voor kinderen tijdperk korte coupes hadden.
Maar waar komt dat dan door? Is lang haar toch makkelijker? Was vroeger een kort kapsel hip? Zijn wij met zijn zevenen zo trendy dat we de haarfashion volgen, ongeacht of er kinderen zijn? Of is het een poging hip te blijven,  ookal zijn we mama's geworden...

ladies, wat denken jullie?

Teveel ballen...

Het voelt alsof ik teveel ballen in de lucht moet houden. Met fikse tegenzin vertrek ik maandag naar mijn werk. Ik hou niet van werken op maandag. Dan blijkt loek de maandag ook niet zo leuk te vinden en "een beetje verdrietig" te zijn volgens de crèche juffen. Dus sjees ik terug naar huis, al bellend valt mijn netwerk vier keer weg. Vloekend, scheldend en tierend rij ik weg uit die *piep* stad richting mijn vertrouwde utrecht.
De dinsdag is iets beter. Ik ben de hele dag aan het bellen om het logistieke probleem van de komende dagen op te lossen. En wat blijkt, dat is met twee kinderen nog ingewikkelder dan met één...
En dan wil ik ook nog volleyballen, fotoboeken maken, het huis her-inrichten, koffiedrinken met vriendinnen... En dan negeer ik het ' moeten' lijstje van boodschappen, wassen en nog 100 andere klussen.
En opeens herinner ik me een oud blogje. En herken ik het gevoel van toen met gijs... Zou dit dan ook beter worden? Zou ik vanzelf weer minder gaan schelden, weer meer ruimte in mijn hoofd krijgen, weer meer ik-tijd krijgen en weer makkelijker na kunnen denken?
Of is dat ook anders...met twee kinderen...

anders laat je je tas in de bus staan...

met 400 cash in je portemonnee...

Al een paar weken roep ik heel hard tegen iedereen dat mijn hoofd het echt wel weer doet, dat ik echt niet meer vergeetachtig ben en dat ik heus wel weer in staat ben om te werken enzo.
We negeren mijn fietssleutels die de buren al meerdere keren door de bus hebben gegooid (omdat ik ze weer in mijn fiets had laten zitten) en de auto die dagen niet op slot stond . Ik functioneer heus wel weer!

Totdat ik gister weer eens goed het tegendeel bewees...
Ik moest mijn auto van de garage ophalen die APK gekeurd was. Dus liep ik in de middag met Loek in de buikdrager en Gijs aan de hand naar de bus. Om er daar achter te komen dat ik de maxi cosi vergeten was. Nog maar weer even heen en weer. Vervolgens stap ik een halte te vroeg uit. En die stoere Gijs maar heen en weer en nog verder lopen, zonder geklaag op zijn onhandige moeder. Om eindelijk in de garage mijn portemonnee uit mijn tas te willen pakken... en er dan achter te komen dat ik die in de bus heb laten staan...
Argghhhh... met 400 cash om de garage man te betalen... nogmaals aaargghhh...
Gelukkig was de garageman de held van de dag, sprong hij in de auto en sjeesde hij de bus achterna. En een half uur later, op de terugweg van de bus, kon ik mijn tas weer ophalen. Met alles er nog in!

Ok, ok, ik lijd duidelijk nog aan zwangerschapsdementie. Een beetje maar.

werken?!

Na vijf heerlijke vakantieverlof maanden, waarin ik nog wel even een kind heb gebaard, maar dat terzijde, begon ik vorige week weer met werken.
Dag1 was hartstikke leuk! Ik dronk koffie kletste hier en daar, kreeg update zus en zo, kolfde wat en de dag was alweer voorbij en ik werd warm begroet door mijn drie mannen die de dag thuis hadden doorgebracht.
Dag 2 was al wat minder... Het is blijkbaar druk op het werk, een bijna vertrekkende collega wil heeel graag wat cliënten aan mij overdragen en pusht nog net niet deze cliënten direct op mijn caseload, ik kolf elke sessie minstens een uur te laat, mijn productie is veel te laag en tot overmaat van ramp doe ik twee keer zo lang over de terugreis omdat het regent... En dat terwijl ik een half uur eerder vertrokken was... Gelukkig doet mijn lieve kleinste man het prima op de crèche en vinden ze hem allemaal erg lief en leuk (ja, duh ;-)).
Dag 3 en 4 heb ik mezelf in een cursus (lekker dichtbij in Utrecht en pas om 10.00 beginnen) geluld, goed te doen dus, wat is naar je werk op het fietsie fijn!
En dan dag 5... Het begint met de meest brakke nacht sinds weken, mijn kleinste man krijst de hele nacht alles bij elkaar en produceert elk uur minstens 1 poepluier... Ziek...
En daar begint de weegschaal; wie blijft er thuis. Mijn agenda is leeg en mijn lief oppert dat 'ze daar toch wel rekening mee houden als een kersverse moeder weer begint met werken'. Als hij maar gewoon naar zijn werk kan... Het klinkt verleidelijk, ik heb namelijk de hele nacht amper geslapen, ik voel me schuldig, ik ben nog maar net begonnen, zo kom ik er nooit in, wat zullen ze wel niet denken. Dus bel ik een uur later mijn baas, heb gesprekken over zorgverlof, duik mijn bed weer in en pak, samen met Loek, nog wat extra slaap. De ambivalentie blijft de hele dag. Was het echt nodig om thuis te blijven, wat fijn zo'n extra Loek-bonus dag. En de gedachte aan de volgende werkdag spookt al door mijn hoofd.
Dus laat ik resoluut aan mijn Lief weten dat de volgende dag voor hem is... De onderhandeling die daaropvolgt... is een ander blogje waard...

een eigen huis...een plek onder de zon...

Leuk hoor, zo'n eigen huis, behalve dat er altijd wel wat te doen is. En dat ik een lief zoals mijn lief heb. Hij is heel lief hoor, maar klussen... dat kan hij niet. Of, dat kan hij tegenwoordig wel (na bijna 4 jaar een eigen huis), alleen vindt hij het nog steeds niet leuk. Dus past hij zeer gericht de struisvogel tactiek toe op alles wat er mogelijk gedaan moet worden. Kapotte lamp; hij ziet hem niet. Traphekje stuk; hebben we toch niet meer nodig. Geen digitale TV; kijken we toch analoog. Deur die niet dichtgaat; laten we hem toch op een kier.
En zo dus ook onze lekkage. Er liep aan de voorkant van het huis een behoorlijke sloot water naast de regenpijp naar beneden. De beneden buurman kwam 'klagen'. Hij had een fikse lekkage. Mijn lief hield zich afzijdig, mompelde iets over morgen eens kijken. En zo gebeurde het dat de buurvrouw en ik een project hadden. En dat onze mannen zich daar ver van buiten hielden... Ik klom op een trap (wat ik rete eng en hoog vond), ik kroop door een dakgoot op drie hoog, ik overlegde, porde in regenpijpen, maakte en plannen... En ik fikste de verstopping. Ik ben echt een Bob de Bouwer. En mijn lief? Die zet heerlijke kopjes koffie ;-)

dat douchen dus

Dat douchen dus. Dat iets wat een hele normale, niet over na te denken actie is. In het 'voor kinderen tijdperk' dan. Ik weet nog goed toen Gijs net geboren was. En ik mijn doucheritueel een nieuwe vorm probeerde te geven; Gijs op een handdoek, binnen zicht van mijn douche, en hopen dat hij niet ging huilen. Langzaam werd het douchen weer een 'normaal' iets, precies wetende wanneer en hoe lang het kan. Maar nu met twee begin ik weer van voor af aan. Vaak is het douchen niet meer dan een snelle sprint onder wat waterdruppels omdat er kindjes staan/liggen te huilen of mijn aandacht vragen. Regelmatig wordt mijn douchemoment overgeslagen, iets wat vroeger onmogelijk was; de dag beginnen zonder douche, kan niet!

Maar soms; de kleinste slaapt, de grootste kijkt tv en ik pak mijn kans. Ik sta onder die heerlijke warme douche en vergeet. Vergeet dat ik haast heb, vergeet dat de kleinste wakker kan worden, dat de grootste van alles met de kleinste kan doen, dat de grootste van de trap af kan vallen, dat... En opeens realiseer ik het me. "Hoorde  ik daar iemand huilen?". Ik zet de douche uit en luister... nee, het is stil... pfjew gelukkig.. Of soms stap ik nietsvermoedend onder de douche vandaag en hoor het hele huis schreeuwen.. shoot... weg 'mijn moment'. Douchen... een hele nieuwe activiteit  sinds ik mama ben...

kuch kuch... daar ben ik weer...

Op mijn verjaardag werd mij door vriendinnen gevraagd waarom ik nooit meer blog. Ik stamelde wat, zij mopperde over "steeds weer dat moederdag stukje" en er werd wat geroepen over rss feeds. Vervolgens keek iedereen naar mij en probeerde ik een en ander uit te leggen. Maar het valt niet uit te leggen. Soms wil ik wel, soms niet, maar blijkbaar lukt het nooit. Soms vraag ik me af waarom;, voor mezelf, voor die acht vriendinnen die lezen? En soms ben ik bang; lukt het wel, word ik niet zo'n suffe bloggende mama, als ik  het weer probeer moet het toch echt...

Maar sinds dat gesprek spoken er blogjes door mijn hoofd. Over douchen sinds ik kinderen heb, over het jatten van wc verkleiners, over vakantie, over mijn lief... 

Dus hier ben ik weer. Nu dan, voor dit moment... En wie weet vaker. Maar met een waarschuwing; ik beloof niks, het zal vaak over mijn geweldige mannetjes gaan en als het nu niet lukt stop ik ermee...ga ik uit de lucht... en kunnen jullie me gewoon live blijven spreken...

Morgen begint mijn 'nieuwe leven'. Mama van twee, weer aan het werk, geen heerlijk vakantieverlof meer, geen dagelijkse kopjes koffie en lunches buiten de deur... en dus bloggend!

moederdag en ikea

Vandaag vier ik mijn tweede moederdag. Naast een prachtig geverfd doosje, met bijbehorende pasta's erop geplakt heeft mijn lief -na de nodige hints- ook begrepen dat hij voor een cadeau moet zorgen. Mijn dag kan niet meer stuk! En omdat het moederdag is mag ik besluiten wat we gaan doen. Helaas besluiten mijn hormonen dat we naar de ikea gaan. Don't ask. Dat doen mijn hormonen nu gewoon... 

ze besluiten rare dingen. Dus om 11.00 staan wij voor de ikea. Die pas om 12.00 open gaat. 

Geen paniek, niks aan de hand. We 'brunchen' gewoon lekker mee met de andere 100 gasten die speciaal voor de 3,95 brunch gekomen zijn. Volgens de ikea meneer vliegt het uurtje zo om. 

En na een uurtje, wat broodjes, fruit, natuurlijk een plakje zalm (niet voor mij dan) en een sapje maken we ons klaar om eindelijk de ikea in te gaan. Totdat Gijs zich verslikt, een enorme hoestbui krijgt en zijn fruit, broodje en sapje eruit kotst. Over mij heen. Fijn. 

Na de nodige oplap en opfris activiteiten toch de ikea in. Met zoonlief in een half natte, stinkende romper, met kniekouzen en all stars. En wij beiden stinkend naar kots. 

Mijn hormonen hadden gezorgd voor een voorbereiding, een boodschappenlijst, grootste plannen, voldoende cash op zak. En 3 uur later sta ik buiten met 2 lullige bakjes. Zelfs het broodje hotdog laat ik -denkend aan de kotsactie van Gijs- aan me voorbij gaan. Dit was mijn slechtste ikea bezoek ever. 

Nu dan maar aan de koffie met taart als herstelwerkzaamheden. 

uitslapen

Ik heb de juiste manier gevonden om weer eens ouderwets uit te slapen. Tot half twaalf. Jaja, half twaalf. Samen met mijn lief... De ouders onder ons zullen begrijpen hoe bijzonder en waardevol dit is.
Je moet er wel wat voor over hebben. Namelijk een zoon, met ooronsteking, en recentelijk verloren buisjes, met nog steeds oorontsteking. Wat dan dus voor een klapoor en loopoor zorgt, zo rond een uur of twaalf. En dan moet je zoon er voor zorgen dat jullie tussen 24.00 en 04.00 niet meer slapen...
Wedden dat jullie dan met zijn allen heerlijk uit kunnen slapen! Tot wel half twaalf!

anders

Morgen wordt de eerste dag sinds twee jaar die weer een gewone werkdag is. Dus helaas geen lesdag meer... Geen uurtje later opstaan, lekker met Gijs keuvelen om rond 9.00 pas eens op de crèche aan te komen. Geen lekker rommelen, uitgebreid ontbijten, nog even wat literatuur naslaan en met lekkere koffie van Broodnodig aan de dag beginnen. Geen koffie met koek in de eerste pauze, geen lunch met groepsgenoten, niet lekker vroeg klaar zijn en nog even een uurtje stad voor mezelf.
Maar gewoon vroeg op, met de auto naar Almere, een hele dag werken en sjezen naar huis om op tijd bij de crèche te zijn. Gewoon lastige cliënten, verslagen schrijven, saaie lunch met collega's in een hersenloos gebouw in een hersenloze stad.
Ik heb er zin in. Echt reuze.

halverwege of bijna klaar?

Het was hard nodig dat Gijs en ik even de deur uit gingen. Een week oorontsteking, slechte nachten, een laatste lesdag inclusief feestje en een puinhoop huis vroeg om een vluchtplan. Dus gingen Gijs en ik naar Koffie en Ik, de meest geweldige plek hier in de straat. Heerlijke koffie voor de mama, zelf gebakken appeltaart voor de Gijs en de mama en duplo en treinen om mee te spelen.
Bij het bestellen vraagt de jongen/man (eigenlijk is jongeman het beste, maar hoe oud klink ik dan... argh) naar mijn dikke buik. Hij is duidelijk aan het oefenen met zijn zwangere klandizie die hij -meer dan zelf verwacht- heeft. Hij vraagt -of concludeert- dat ik vast niet meer zo lang hoef, gezien mijn dikke buik...
Hij kijkt mij verward aan terwijl ik gierend van de slappe lach over de grond rol. Niet meer zo lang... Ik ben pas halverwege..
De jongeman doet zijn best voor een herstel "ja maar van de week, net zo'n buik, bijna klaar". Maar dit is onherstelbaar. He made my day!

halverwege

20 weken geleden was ik met mijn ladies only vriendinnen in Rome, aan het genieten van de zon, het eten, de stad en mijn gezelschap. Niet wetende dat... Ondanks de voorspellende opmerkingen van vriendin J over mijn erg scherp ruikende neus. Een week later dronk ik met mijn 'klasgenoten' een choufje, plaste thuis even snel over een teststrip heen en moest vervolgens in grote shock volleyballen nadat ik eerst een half uur mijn auto niet kon vinden. Ik was zwanger. Correctie: ik ben zwanger.

En pril zwanger vierde we volledig volgens nieuwe traditie de Sinterklaasintocht, betraden we ladies only (inclusief gezinnen) het nieuwe jaar, waren ik en mijn mannen om en om en aansluitend drie weken kotsend ziek (van de griep, niet van de zwangerschap), vierde ik mijn Oma's 89e verjaardag en groeide en ontwikkelde Gijs door tot de heerlijke Gijs die hij nu is.

En nu opeens, voor mijn gevoel dan, er zijn echt wel 20 weken overheen gegaan, heb ik een super mooie, grote buik, is het niet meer te missen dat ik zwanger ben en ben ik op de helft. Nog maar de helft te gaan voordat ik weer moet bevallen, voordat ik weer mama word.

Dus stort ik me weer volledig op lijstjes, plannen, organiseren en bedenken. En deze keer niet pas in de laatste weken... We zijn halverwege maar er hangen al kluslijsten wie wat moet doen, er zijn al 2 vakanties volledig geboekt -inclusief 2,5 week Griekenland met de new born baby-, is er een boekje met mogelijke babynamen en leef ik toe naar de -soon to be- 20 weken echo.
Ik weet natuurlijk zeker dat deze baby kerngezond is (hoezo spanning...) maar ben rete benieuwd naar het geslacht. Word ik mama van twee jongens of krijg ik straks opeens een meisje. Lief is ervan overtuigd dat deze baby ook een jongen is, maar wie weet heeft hij niet altijd gelijk ;-)
We shall see, over 3 dagen weten we het. En kan er een planning van veel grotere orde starten: namen, babykamer, kleertjes etc etc etc!

rome, here we come!

Lang geleden, heel lang geleden, toen we nog jong en hip waren, besloten mijn vriendinnetjes en ik, ofwel de lady's only, dat we een goede jaarclub-gewoonte over moesten nemen. Die jaarclubjes gaan namelijk, ook na de studie nog, samen op vakantie. Er daar sparen ze dan eerst voor. Zo gezegd, zo gedaan. Met behulp van onze penningmeester D. opende we een rekeningnummer en stortte we elke maand braaf centjes. 

En toen werd de eerste zwanger. En de tweede. En toen een tweeling. En vervolgens weer een zwangerschap. Of net een kleine baby. Met andere woorden; het kwam er niet van...

Penningmeester D. stuurde af en toe een update over ons gespaarde saldo. Dat behoorlijk steeg. 

Totdat we opeens dachten "nu kan het!". En er opeens erg veel behoefte aan 'ons-tijd' was. Aan geen mama zijn, geen drukdrukdruk, geen veel te veel ballen in de lucht houden, maar even relax. Dus maakte we plannen. Eerst lag de behoefte aan helemaal niks doen in de zon; slapen, eten, zonnen. Maar naarmate de geplande dagen dichter bij kwamen voelde we ons behoorlijk fit en 'on top of the world'. We onderhandelde met mannen en bazen over de hoeveelheid dagen en morgen is het zo ver!

Morgen vertrek ik, met mijn drie lieve vriendinnetjes, enorm decadent met het vliegtuig naar een rete sjiek appartement in het hippe centrum van Rome. Al de hele avond whatsappen we over de inhoud van onze koffer, de hoeveelheid schoenen die mee gaan en de hoeveelheid zin die we hebben.

Ik, mijn vriendinnen en Rome. Wijntjes, lekker eten, slapen, shoppen. Even alleen maar ik...

En ik heb zo veeeeel zin!

count your blessings -CYB- ofwel gewoon genieten!

Soms gaan er in blogland dingen rond die ik leuk vind. Die me boeien, waar ik blij of warm van word. Dingen waarvan ik dan denk "dat zou ik ook moeten doen". En soms doe ik dan een poging. Maar meestal loopt dat op niets uit... 

Dus rekening houdend met de mogelijkheid dat het niets wordt, dat ik het niet volhou, niet met regelmaat doe, anders doe of weer vergeet... Ik ga meedoen aan CYB. Ofwel wekelijks bloggen over zaken waar je blij van wordt. Het liefst met foto. Voor inspiratie kijk hier: http://www.zilverblauw.nl/count-your-blessings/

Mijn afgelopen weekend was genieten. Ik had alleen maar plannen met mijn mannen. En na een fijne lady's only voorbereiding voor onze Rome trip op vrijdagavond dompelde ik me onder 'in mijn gezin'. We deden de boodschappen, dronken koffie, doken een fotocabine in en hadden lol. Zondag brachten voor het eerst sinds Lief en ik samen zijn en voor het eerst in Gijs zijn leventje een bezoekje aan de Efteling (gezellig met onze nieuwe vrienden N&D). Wat was het fijn! 

symbolisch

De stilte hier op mijn blog is een symbolische stilte. Want ik leef nog. En maak heel veel leuke -en minder leuke- dingen mee. En ben druk. Heel druk.
Maar vanavond was een mijlpaal. Een heerlijke afsluiting. Na 21 inhaallessen op mijn vrije woensdagavond, na 21 extra lessen van 3 uur naast mijn reguliere lesdag, na 3 vakken inhalen die ik tijdens mijn verlof heb gemist ben ik nu KLAAR! Vanavond was mijn laatste les! Mijn laatste extra les dan, want tot half maart zit ik nog elke vrijdag in de schoolbanken (jeetjemeneetje wat word ik toch slim zeg). En dan duurt het nog zeven maanden werken voordat ik echt klaar ben... Maar deze mijlpaal is bereikt!
En het voelt heerlijk. Bevrijdend. Ik fietste zingend naar huis, kuste mijn lief en maakte een vreugde dansje. Eindelijk weer een avond in de week terug. Of twee eigenlijk, want ik hoef deze les ook niet meer voor te bereiden. Eindelijk weer wat meer Gijs-tijd. En voornamelijk wat meer mijn Lief-tijd. En dat is fijn!
Zou het ook wat meer blog-tijd worden? Wie weet... we shall see...